Je vindt het papiertje van een bonbon op de grond en je hond likt zijn lippen af. Als je hond chocolade heeft gegeten, kun je het beste snel en kalm handelen: nagaan wat voor chocolade het was, hoeveel hij heeft gegeten en de dierenarts bellen. Nu Halloween voor de deur staat en er overal snoep in huis rondslingert, is dit een van de meest voorkomende schrikmomenten van de herfst. Dit moet je doen, stap voor stap.
Mijn hond heeft chocolade gegeten: wat moet ik nu doen?
- Haal weg wat er nog ligt en bewaar de verpakking: op het etiket staat het cacaopercentage.
- Verzamel de gegevens: soort chocolade, ongeveer hoeveel, hoe laat hij het heeft opgegeten en hoeveel je hond weegt.
- Bel meteen de dierenarts of een dierenspoedkliniek die 24 uur per dag open is, ook als je hond nog prima lijkt. De klachten kunnen pas na uren verschijnen, en hoe eerder er wordt ingegrepen, hoe eenvoudiger de behandeling.
- Probeer je hond niet zelf te laten braken: geen zoutwater en geen waterstofperoxide, want die kunnen hem schaden. Als het nodig is, beslist de dierenarts dat en legt die je uit hoe.
- Volg het advies van de dierenarts op en houd je hond de uren daarna goed in de gaten.
Waarom is chocolade giftig voor honden?
Het probleem is theobromine, een stof in cacao die samen met een beetje cafeïne voorkomt. Wij breken die snel af; een hond doet dat heel langzaam. Daarom kan een hoeveelheid die voor een mens onschuldig is, een hond vergiftigen. Hoe groot het risico is, hangt vooral van twee dingen af:
- De soort chocolade. Hoe donkerder, hoe meer theobromine. Van gevaarlijkst naar minst gevaarlijk: puur cacaopoeder, pure chocolade en melkchocolade. Witte chocolade bevat er nauwelijks iets van, maar zit vol vet en suiker en kan ook verkeerd vallen.
- Het gewicht van de hond. Bij dezelfde hoeveelheid loopt een kleine hond veel meer risico: bij een chihuahua kunnen een paar blokjes pure chocolade al genoeg zijn, terwijl een labrador een stuk meer nodig heeft.
Op internet vind je rekenhulpen en doseringstabellen, maar de cijfers verschillen per bron. Gebruik ze hooguit om een idee te krijgen: het echte risico moet de dierenarts inschatten.
Symptomen van chocoladevergiftiging bij honden
Ze verschijnen meestal in de uren erna en kunnen vrij lang aanhouden, juist omdat een hond theobromine langzaam afbreekt. Let op:
- braken en diarree;
- veel dorst en vaker moeten plassen;
- zenuwachtigheid, onrust en hijgen;
- een versnelde hartslag;
- trillen, stijve spieren en in ernstige gevallen stuipen.
Zie je deze signalen, wacht dan niet af tot het overgaat: ga naar de dierenarts of de spoedkliniek.
Halloween: niet alleen chocolade
Met ‘snoep of je leven’, feestjes en schalen vol snoepjes liggen er eind oktober nog meer gevaren op de loer in huis:
- Suikervrije snoepjes en kauwgom: die kunnen xylitol bevatten, een zoetstof die al in kleine hoeveelheden heel gevaarlijk is voor honden. Lees het etiket.
- Rozijnen en druiven, die in sommig snoepgoed zitten: ook die moet je buiten bereik houden.
- Papiertjes, aluminiumfolie en lollystokjes: als je hond ze inslikt, kunnen ze een darmverstopping veroorzaken.
Voor de rest van de avond, van de deur die steeds opengaat tot de verkleedkostuums, vind je alle tips in onze gids over Halloween met huisdieren.
Zo voorkom je dat het weer gebeurt
- Bewaar snoep en chocolade hoog of in een afgesloten kast, niet op de salontafel.
- Waarschuw kinderen en gasten: geen stukjes ‘om even te proeven’.
- Pas op met tassen, rugzakken en jassen die op de grond blijven liggen: voor een hond zijn ze een uitnodiging om te gaan snuffelen. En berg na het langs de deuren gaan de snoepzak van de kinderen goed op.
- Wil je dat hij meedoet met het feest, geef hem dan zijn eigen hondensnoepjes. Zijn eten in een anti-schrokbak geven houdt hem langer bezig terwijl er aangebeld wordt.
Kortom: als je hond chocolade heeft gegeten, ga dan niet improviseren en wacht niet af tot er klachten komen. Bel zo snel mogelijk de dierenarts, met de soort chocolade, de hoeveelheid, het tijdstip en het gewicht bij de hand. Deze gids is informatief en vervangt geen bezoek aan de dierenarts.